Crypte van de Pieterskerk te Utrecht
De crypte (ook wel krocht) is een ondergrondse ruimte onder een kerk, bedoeld om relikwieën in te bewaren. Het woord "crypte" betekent "verborgen". De crypte ontstond uit de grafkelders van martelaars in het Romeinse Rijk. Boven de graven werd vaak een kerk gebouwd, gewijd aan de betreffende martelaar. Later werd zo'n kelder ook bij andere kerken gebouwd, waarbij de relieken van heiligen en vooral van martelaren een plaats kregen in de crypte. Daarnaast was de crypte een geprivilegieerde begraafplaats voor hoge geestelijken.
Cryptes werden het meest gebouwd in de periode dat het romaans de overheersende bouwstijl was, maar er zijn ook oudere cryptes, en een enkele jongere, gotische crypte. Nadat in de twaalfde eeuw het gebruik ontstond om relieken in reliekschrijnen zichtbaar voor de gelovigen in de kerk zelf te tonen, is er spoedig een eind gekomen aan de bouw van cryptes.
In Nederland zijn de bekendste cryptes die van de Sint-Servaasbasiliek en de Basiliek van Onze Lieve Vrouwe Tenhemelopneming in Maastricht, die er beide meerdere hebben, die van de Pieterskerk te Utrecht en de Lebuïnuskerk in Deventer.
bewerk Bekende crypte's
|