Aardenburg is een stad in de Nederlandse provincie Zeeland. Aardenburg ligt in het westelijke deel van Zeeuws-Vlaanderen en behoort tot de gemeente Sluis. Aardenburg vormde tot 1995 een zelfstandige gemeente, waarvan ook de kernen Eede, Sint Kruis en de buurtschap Draaibrug deel uitmaakten. In 1995 fuseerde de gemeente Aardenburg met de rivaliserende gemeente Sluis, waarbij de gemeente Sluis-Aardenburg werd gevormd. In 2003 ging deze al op in de nieuwe gemeente Sluis. Aardenburg is tevens de oudste stad van de provincie Zeeland. Aardenburg heeft 2438 inwoners (2007), die Aardenburgers[1] worden genoemd.
bewerk Geschiedenis
Aardenburg is een van de oudste nederzettingen van Nederland en was al in de Romeinse tijd bewoond. Er is een aantal fundamenten van huizen uit die tijd aangetroffen, daarnaast zijn er diverse andere archeologische vondsten gedaan. Ook heeft Aardenburg een castellum gehad voor de kustbewaking van de grenzen van het Romeinse Rijk, met de benaming 'Castellum Rodanum'. De Romeinen zijn hier van 170-273 geweest. De archeologische site beslaat een oppervlakte van ongeveer 1 km2. Aardenburg lag toen nog aan een riviertje, dat een verbinding met de zee gaf.
Verwoestingen bleven niet uit: in 273 vielen noord-Germaanse stammen binnen en deze noopten de Romeinen tot de definitieve vlucht. Ook de Vikingen vernielden de stad. Maar de economie hetstelde zich en het middeleeuwse Aardenburg, aanvankelijk Rodenburg geheten, was een der 17 Vlaamse steden die tot de Londense Hanze behoorden. In 1279 werd voor het eerst melding gemaakt van de Eede (rivier), een waterloop die in verbinding stond met het Zwin. Er werd bij Slepeldamme, waar de Ee in het Zwin uitmondde, een sluis gebouwd om de vaarweg te verbeteren.
Aardenburg had twee kerken: de Sint-Bavokerk, gesticht in 959 door de Sint-Baafsabdij te Gent, en de Mariakerk die de grootste kerk was. Zij bedienden respectievelijk de parochies Bewester Eede en Beooster Eede. De Mariakerk was in de middeleeuwen een belangrijk bedevaartsoord waar zich een miraculeus Mariabeeld bevond dat door vele pelgrims en ook hoogwaardigheidsbekleders werd bezocht. Dit beeld werd in 1572 door de watergeuzen kapot geslagen.
Aardenburg kreeg stadsrechten in 1187. Reeds in 1299 werden er versterkingen om de stad aangebracht in opdracht van graaf Gwijde van Dampierre. In 1383 werd Aardenburg echter door de Gentenaars verwoest. Toen de Staatsen in 1604 de stad innamen werd de stad verder versterkt. De delen van de stad die buiten de omwalling vielen werden gesloopt. Nog altijd ligt het Marktplein daardoor aan de rand van het stadje. In 1625 viel de Mariakerk ten offer aan de aanleg van een nieuwe versterking. Na 1648 raakten de versterkingen in verval, maar ze werden in 1672, bij de inval van de Fransen, nog gebruikt. De berenning door de Fransen werd toen afgeslagen. De vaandrig Elias Beeckman heeft daarbij grote dapperheid getoond, maar ook kolonel Spindler, commandant van Aardenburg, kan met ere worden genoemd. Van 1688-1701 werden de wallen geslecht. Ze zijn nog goeddeels in het landschap zichtbaar. Van de vier stadspoorten bleef enkel de Westpoort bestaan.
Menno van Coehoorn legde toen, in het kader van de Spaanse Successieoorlog, nieuwe versterkingen aan, waarbij het water van de Ee langs de Elderschans en de Kruisdijkschans via de huidige Stierskreek naar het Lapschuurse Gat en verder naar het Zwin werd geleid.
In 1830 maakte Aardenburg, tijdens de Belgische Opstand, nog een tijdelijke bezetting door de Belgen mee.
In 1944 werden in Aardenburg vele huizen, en ook de Sint-Baafskerk, vernield. Tijdens de naoorlogse restauratie kwamen allerlei belangwekkende vondsten aan het licht, waaronder een 20-tal van binnen beschilderde grafkelders uit de 13e en 14e eeuw, die door Jan van Hinte alle zijn nagetekend.
In 1957 werden opgravingen verricht waarbij vuurstenen voorwerpen uit 5000 v. Chr. werden ontdekt. Ook de Romeinse nederzetting werd toen gevonden. Veel vondsten zijn terecht gekomen in het Archeologisch Museum dat in 1969 werd geopend.
bewerk Bezienswaardigheden
Aardenburg is een schilderachtige plaats met een groot aantal bezienswaardige gebouwen. Vooral aan de Weststraat vindt men een aantal oude huizen. Het historische karakter van het stadje heeft ook kunstenaars aangetrokken. Zo vindt men er een aantal galerieën.
- De Sint-Bavokerk is de belangrijkste bezienswaardigheid. Deze kerk is in Nederland het meest complete voorbeeld van een kerk in de stijl van de Scheldegotiek.
- De Westpoort of Kaaipoort is de enige nog intacte stadspoort. Ze stamt uit 1650 en wordt Kaaipoort genoemd omdat ze vroeger op de haven uitkwam. Deze werd in 1813 gedempt. De onderdoorgangen voor de voetgangers zijn aangebracht in 1925. De Westpoort is laag, aangezien ze oorspronkelijk in de wal was ingebouwd en daar niet boven uit kwam.
- Delen van stadswallen zijn nog te vinden.
- De Maria Hemelvaartkerk is een neogotische kerk die in 1850 is ingewijd en P.J. Soffers tot architect had. De kerk heeft nog een gaaf interieur en bevat het beeld van Onze Lieve Vrouw met de Inktpot. De hieraan verbonden legende verhaalt van een wever die ter dood veroordeeld was en in de gevangenis een visioen kreeg waarin Maria verscheen met een inktkoker en een rol perkament waar ze iets op schreef. De wever moest het overhandigen aan de oudste schepen van de stad. Dat deed hij, terwijl hij op het schavot stond en werd onmiddellijk vrijgelaten. Niemand kwam te weten wat daar werd neergeschreven, maar Aardenburg werd een centrum van pelgrimage. Het verhaal stamt echter uit het eind van de 18e eeuw en is weer een verbastering van andere verhalen die op hun beurt weer voortkwamen uit de misinterpretatie van details van een eerder Mariabeeld te Brugge. Een kopie daarvan werd in 1871 in een nis in de voorgevel van de kerk geplaatst terwijl in 1875 ook een houten kopie in de kerk werd geplaatst. De Maria Hemelvaartkerk is een Stufenhallekerk. In 1927 werd het koor vervangen.
- De Doopsgezinde vermaning 'Het Lam tot Aardenburgh' De Doopsgezinden moesten uit de zuidelijke Nederlanden vluchten, maar ze mochten ook in de noordelijke Nederlanden hun geloof niet openlijk belijden. Ze kregen weliswaar in 1615 toestemming om een kerk op te richten, maar het werd aanvankelijk tegengewerkt. Pas in 1636 kwam een schuurkerk tot stand, waar in 1693 het huis aan de straat aan werd toegevoegd. De aanvankelijke schuur werd in 1793 verbouwd tot de huidige vermaning. In 1888 heeft men het huis aan de stratzijde vervangen door een neogotische voorbouw. De oorspronkelijke schuurkerk staat nog steeds los van de voorgevel.
- Het voormalig Burgerweeshuis aan de Weststraat 37 heeft een dubbele trapgevel met natuurstenen versieringen uit 1631.
- De Kikkerfontein op het Kaaiplein die verwijst naar de bijnaam van de Aardenburgers, die kikkers genoemd worden. Deze naam is afkomstig van het groene uniform van de plaatselijke fanfare. De inwoners van Aardenburg hebben de naam kikkers als geuzennaam aangenomen. De fontein toont karakteristieke inwoners van de belangrijkste kernen van de voormalige gemeente Aardenburg, uiteraard in de vorm van waterspuwende kikkers.
- De gerestaureerde fundamenten van de Romeinse Porta Principales zijn te zien in de Burchtstraat.
- Op de Markt het voormalig stadhuis uit 1952 en een muziekkiosk uit 1909. Ook een gedenknaald uit 1920 ter herdenking van landbouwpionier George Auguste Vorsterman van Oyen.
|
|
|
Heilige Maria Hemelvaartkerk
|
|
|
|
Gereconstrueerde Romeinse funderingen
|
|
|
|
Markt met voormalig stadhuis en muziekkiosk
|
|
Het Archeologisch Museum Aardenburg bevindt zich aan de Marktstraat in een 17e eeuws winkelpand. Het is geopend in 1969 en het bevat voorwerpen uit de Romeinse tijd en ook, onder andere, voorwerpen zoals grafstenen die in het verdronken middeleeuwse dorp Hannekenswerve zijn gevonden. Er is een heemtuin en men vindt er de resten van een gallo-romeins tempeltje. Daarnaast zijn er vuurstenen voorwerpen te zien die uit 5000 v.Chr. stammen. Er is een skelet van een Germaans krijger te vinden die een gat in zijn schedel heeft, mogelijk opgelopen bij gevechten met de Romeinen.
bewerk Geboren in Aardenburg
bewerk Externe link
|
